FESTIWAL "Chopin transgraniczny. Od klasyki do jazzu"

  Zobacz zdjęcia...

    „Od  zamierzchłych  czasów  zmarłym  oddawano  cześć  szczególną. Kiedyś grzebano  ich  pod  chatami  oraz  w  ich  pobliżu. Z  biegiem  wieków, w  miarę szerzenia  się chrześcijaństwa, na  pochówki  wydzielano  specjalne  miejsca, głównie  przy  kościołach, w  ziemi  poświęconej  przez  kapłana. (...) Duchownych, właścicieli  ziemskich, fundatorów  kościoła  i  członków  ich  rodzin  grzebano  w  podziemiach  lub  pod  posadzką świątyni. Miejsca  te  oznaczano  stosownymi  tablicami, obrazami  i  posągami  zmarłych. (...) Y  biegiem  lat  grobów  na  przykościelnych  cmentarzach  przybywało, zaczęło  brakować miejsca  na  kolejne  pochówki. (...) Toteż cmentarze  przenoszono  w  rejony  spokojniejsze, bardziej  oddalone  od  ludzkich  siedzib, (...). Ogradzano  je  bądź to  zwyczajnymi  płotami, bądź to  murkami  z  cegieł, kamieni  polnych, a  w  ubogich  wioskach – z  gliny.

    Miejsca  pochówku  znakowano  drewnianymi  krzyżami  z  tabliczką. Kto  był bogatszy, mógł wystawić krzyż z  kamienia  i  nagrobek, umieszczając  na  nim  stosowną tablicę z  nazwiskiem  zmarłego, datą narodzin  i  zgonu. Z  czasem (...) do  owych  informacji  dopisywano, wzorem  ludzi  zamożnych  (...), rozmaite  sentencje, wiersze  okolicznościowe – wyrazy  żałoby  i  pamięci. (...)

    Powszechnym  zwyczajem  była  i  jest  dbałość  o  miejsca  pochówku, odzwierciedlająca  głęboko  utrwaloną potrzebę pamięci  o  przodkach. A  pamięć  owa  to  nic  innego, jak  przedłużenie  życia  rodziny, miasta, wsi, narodu.
 
Informacje  dotyczące  Święta  Zmarłych  zaczerpnięte  z  „Encyklopedii  tradycji  polskich”
Opracowanie: Piotr Gontarz (Krasnystaw)